جو وبالا جیوری وابییه اویی وش نیاتا نبو جیور دراری جو خشاخش کش نیاوهگریمو بیل غیرت تا بریمو سی سراوجونه پابیلی کنیمو تا که وازابو دراواو نیا وی جو نرفته جونه تا کی بو کنیمیا که لوچاکهسه ویچو سیل من ای جو کنیمایل دومن اونیارن اونه اویار ایبرشپرچ اویی ار بچرته نی اضافه ی شلبرشمن سرات باغ ای مال صدهزارون چشمه بیپرس ودل سهتش کنیتو سیچه ایطو تشنه بیبسکه پیوارش د کردن ار تش افتا من دماتخشک وتر ایسوسه بی یک بی چرنگش تا سراتبا سپاس کی اسداله زمانی خلمر

نزدیکه چهل ساله زندم و نیم زندیسر لو دل ای مردم غم بی و نیم خندیسر تاویه دل مردم ای دل د دو ری سهتهاز بسکه ودل کردم لو دلمه جگر کهته دلخهسه و دلمرده شویی و چنک اوممچن تا دکلی گهتم شرنام حقی جوممتی خم مو وخم گهتم سال دهه ی پنجاهمن شویل طیفونی مردم چه دین من ماهبردم سرمه بالا سیلی بکنم من ماه بینم مو چه ایبینم نییم مو به غیر از آهسیری که نیارن د ای باغه وبن خردنکاهنله بی دردن مفت ایخرن ایگردناوریشلنه مزنان کرکرشه سه دف کرناناز بسکه درو کردن جومه ی شرف شرنانپامونه پتی کرده برنایه نفس خارشجون و خرد مردم خردار دو تا مارشسربار سر بی وهم سنگین تر بن بارهاندیشه ی جیکاکی همکاریه اوسارهمن خویه تپو تا کی مردم بزنن دس پاسر لو دل ای مردم تولی بزنه چن جاتا ما ورقات ایبیم ایچلنیم و من کم یکسی رهتن یارانه دل ایزنه هر شو لکغیره که د شانومه جونی بیه وی مردمدرمون همی درده تسکین بیه ای دردموقتی که خدا هم خش قبله ی خشه ایزنهگله ی و تور نیسه دهسی  خشه ار برنه با سپاس زمانی خلمر

نیاری تو ار من وجودت جنمقلم چی تفنگه نوردا قلمقلم بی اشارش یکینه ایکشه و یا چل گره کوره سیت ایگشه اگر وهگرهتی قلم راس بوو من سینه ی خار چی داس بوتو هر چهلکینه وول تل مکنو ول خار خارشتره گل مکن نباید قلمدار چاخان کنه نه هر خانلینه علی خان کنه چطو لومه سر یک بنم کپ کنمو تشنه ی بمیرم اما تپ کنماگر صد ولا ده نخونم درااگر ای لشم من خرنگل ورامو پاپس نیابوم و دس نیکشمخشی ار بوینن مو هم دل خشمچقد ورفراهیم و هی تو کنیمیخ دل بلال دوی لو کنیمچقد هی وریسیم شو نصپ شوو من جا بگردیم دنبال خوبدهکار دل آریوبرزنیم اگر پا و سر درد مردم بنیمبا سپاس کی اسداله زمانی